Boekentip!,  Get inspired!,  Mens & Maatschappij,  Persoonlijke groei

Ik kies voor positiviteit!

Dankbaarheid

Onze plaatselijke Hema heeft 2 ingangen. 1 Aan de voorkant, 1 aan de achterkant. Aan de achterkant zit een grote parkeerplaats. Erg handig dus als je met de auto bent, je floept zo de Hema in en uit, je hoeft niet de hele stad door.

Zo ook afgelopen vrijdag. Nu onze verbouwing in de afrondende fase zit, komt de tut-fase. Je kent het wel, nieuwe glazen, nieuwe hand- en theedoeken, matchend met de nieuwe kleuren in de nieuwe keuken. 

Op naar de Hema dus. Omdat we ook alleen even naar de Hema zouden gaan, zette we de auto achter de Hema op de parkeerplaats om even snel naar binnen te lopen. Samen lopen we richting de achter ingang. En opeens knapt er iets bij mij. De achteringang van de Hema is nml dicht. En deze is niet alleen dicht, hij is vergrendeld. Hij is beplakt met rode linten, rood/witte verboden toegang borden, hij is vergrendeld alsof je op een landmijnenveld zou stappen als je wel naar binnen zou gaan.

Waarom??? Ik snap heus wel dat ,ivm alle maatregelen, looppaden en eenrichtingsverkeer, je er als winkel voor kiest om de achteringang af te sluiten, maar je kunt hem ook gewoon op slot doen. Een bordje neerhangen waarop staat dat de ingang verplaats is naar de voorkant. Maar nee, men kiest ervoor om de oude ingang af te grendelen als ware we belandt in een oorlogszone…

Nou knapt er niet iets bij mij omdat die achteringang dicht is, maar de wijze waarop. Ik word er knettergek van dat ik op geen enkele manier kan ontkomen aan een totaal doorgeslagen maatschappij als het gaat over de toepassing van de Corona maatregelen. Ik kan niet naar de radio luisteren zonder de woorden “besmetting, maatregelen en/of corona” niet minstens 50x in 1 uur te horen. Ik kan de tv niet aanzetten zonder te worden overspoeld door experts die over elkaar heen buitelen met hun gelijk en ongelijk en er niet in spugen om de angstzaaierij nog een tandje op te voeren.

Ook op social media is de sfeer te snijden, de voor- en tegenstanders maken elkaar nog net niet af. “Domme schapen”  gaan het gevecht aan met “wakkere zielen” en andersom. Facebook verwordt tot een uitwisselingsplatform van wetenschappelijke artikelen. “Kijk mij eens gelijk hebben! Het staat hier toch! Kijk dan domme koe, je kunt toch lezen!”

Laat ik voordat ik verder ga duidelijk zijn. Ik ben pertinent tegen de wijze waarop ons kabinet deze hele Corona situatie aanvliegt. Ik vind de maatregelen disproportioneel tov het gevaar voor de volksgezondheid. Ik walg ervan dat ik terecht ben gekomen in een maatschappij waarbij de regering denkt te kunnen bepalen hoe mijn (sociale) leven eruit ziet. Ik word bang van de enorme verdeeldheid die ik onze maatschappij dagelijks ervaar. Echter….dat is mijn perspectief, mijn waarheid en ik heb geen enkele behoefte jou van mijn perspectief te overtuigen. Ik wil je daarom ook verzoeken dit ook niet bij mij te proberen, Ik zal ook niet reageren op dergelijke berichten. Domweg omdat ik niet meegezogen wil worden in welke “welles/niettes” discussie dan ook. 

Anyway; eigenlijk is dat ook alles wat ik vanaf nu nog wil melden over deze hele crisis waar we gezamenlijk in terecht gekomen zijn. Laat ik terug gaan naar het moment van vrijdagmiddag, het moment dat er iets bij mij knapte.

Zo’n moment is voor mij een defining moment. Een moment waarop ik me even heel bewust wordt dat ik een keuze heb. Geef ik de regie weg of pak ik de regie terug? Terugkijkend naar de afgelopen maanden moet ik toegeven dat ik de regie stevig uit handen heb gegeven. Mijn gemoedstoestand werd bepaald door de buitenwereld. Ik heb me laten meeslepen in een informatie-tsunami. Het heeft me veel geleerd. Ik heb de afgelopen maanden meer geleerd over de wereld en onze geschiedenis dan al mijn jaren op school. Maar ik was ook getuige van haat, boosheid, frustratie, grote ego’s, machteloosheid en macht.

Ik heb me door al die externe krachten uit mijn eigen kracht laten halen. Ik merk het aan alles, ik mis focus, ik mis energie, ik heb spierklachten. Mijn werk, waar ik normaal heel veel energie en plezier uit haal, kost me nu energie ipv dat het me energie oplevert. Ik loop leeg op het het thuiswerken, ik mis mensen en contact. Maar bovenal mis ik de positieve, vrolijke en mentaal fitte Marjolein. Kort samengevat, ik mis mezelf.

En ik weet, ik weet het zo goed, dat de enige die haar weer terug kan brengen ben ik zelf. Ik moet het excuus; “dat de lol uit mijn leven is gehaald door anderen”  loslaten en alle regie weer terugpakken.

Het moment bij de Hema was voor mij een eye-opener; ik moet de regie over mijn leven weer terugpakken en de wereld en waanzin om mij heen loslaten. 

Sinds vrijdagmiddag zoemen de plannen door mijn hoofd. Hoe ga ik het aanpakken? Wat gaat voor mij werken? Hoe kan ik, zonder wereldvreemd te worden, mezelf meer afsluiten voor wat er buiten gebeurd? Of; hoe kan ik meer openstaan voor wat er ook is?

Mijn eerste stap zal zich moeten richten op positieve energie. Ik zal me moeten voeden met positieve energie en ik zal mezelf weer moeten “trainen” in positieve gedachten.  Voor moeten mag je ook “mogen” lezen…het is een zacht moeten. Een moeten in de zin van gunnen. Maar ik zal mezelf ook een beetje “moeten” dwingen, want de gewoonte om me mee te laten slepen zit er al flink in gebakken….

Als ik 1 ding geleerd heb de afgelopen maanden is het wel dat de angst voor afwijzing vele malen dieper in onze maatschappij verankerd zit dan ik kon vermoeden. Het is precies dat inzicht dat me denk ik het meest heeft aangegrepen. Ik zie  dat hier bewust gebruik van gemaakt wordt. Het fenomeen “sociale angst” wordt bewust ingezet om mensen in de pas te laten lopen. 

En dat terwijl angst, en al helemaal de angst voor afwijzing, de slechtste raadgever is die er bestaan. Angst verlamd nml, angst zorgt ervoor dat je niet meer rationeel kunt nadenken, je alarm systeem gaat aan en zoals we nu bezig zijn gaat dat alarm systeem in een overload. Een alarm systeem dat eigenlijk gebouwd is om aan te gaan bij acuut gevaar om daarna weer te luwen en langere tijd te sluimeren. Nu wordt er continu op de alarmknop gedrukt. Men wil je doen geloven dat er continu gevaar is en men gebruikt sociale druk en dus sociale angst om jou te laten doen waarvan men zegt dat dat het beste is om te doen. (mondkapje, afstand bewaren, handen wassen, etc).

Voor mij word het tijd om weer terug te gaan naar vertrouwen en liefde. En dat vertrouwen en die liefde ga ik niet vinden buiten mezelf, niet in de realiteit die zich buiten mij af speelt. Die vind ik alleen bij mezelf. Ik geloof oprecht dat de wereld heel veel vertrouwen en liefde kan gebruiken. En ik weet dat ik een bijdrage kan leveren aan een mooiere wereld vol liefde en vertrouwen door dit bij mijzelf weer te gaan herontdekken. Door dit weer uit te dragen en daarmee anderen te inspireren om de angst los te laten.

Angst en gevaar zijn niet hetzelfde. Gevaar is reëel. Angst is irreëel. Gevaar is een gebeurtenis, een externe factor. Angst is een gedachte over iets wat er  ZOU kunnen gebeuren. Deze gedachte is echter zo levensecht dat ons brein geen onderscheid kan maken tussen echt gevaar en angst. De fysieke reactie is hetzelfde en dus treed ons “gevaar-systeem” in werking. Een systeem dat oorspronkelijk bedoelt is voor korte interventies (vechten, vluchten, bevriezen) om daarna te rusten en herstellen. Van dat herstellen is echter amper sprake, helemaal de afgelopen maanden niet. 

Hiermee zeg ik niet dat ik het virus niet als gevaar zie…Ik realiseer me heel goed dat het een voor een bepaalde doelgroep van onze bevolking een gevaar kan zijn. Ik geloof echter niet dat de oplossing zit in bangmakerij, vinger wijzen en gedragsbeinvloeding. 

24/7 Wordt er verwoede pogingen gedaan om ons “bang” te maken. Dit wordt ook niet onder stoelen of bankgen gestoken, dat is het domweg het doel. Koppen als “Uit sociale angst valt nog veel te halen” of “Er moet meer angst gezaaid worden. Laat maar zien die foto’s van kapotte longen” staan gewoon in de krant. Ik laat in het midden waarom dit gedaan wordt. Ik heb daar zo mijn ideeën over, maar die zijn niet relevant. Wat relevant is, is dat het ongezond voor ons is. Dat het ons stress-systeem in een overload zet en het is algemeen bekend welke destructieve gevolgen overmatige stress op ons lichaam heeft.

Ik heb geen invloed op wat anderen (lees kabinet en media) doen. Het voegt ook niets toe om anderen mijn zienswijze proberen te laten inzien, daarnaast kost het me bakken met negatieve energie. Het enige dat ik kan doen is zelf weer investeren in vertrouwen en liefde..

Alleen ik (en jij) bepalen hoe we ons voelen en hoe onze realiteit eruit ziet, het wordt hoog tijd dat we ons dat weer echt realiseren hiernaar leven…

Mijn eerste stap is weer te starten met het dagelijks opschrijven waar ik dankbaar voor ben. Om mezelf een beetje te helpen heb ik een prachtig dankbaarheids-dagboek voor mezelf gekocht. Ik realiseer me dat het belangrijk is om mezelf af en toe een handje te helpen als ik een goed “voornemen” heb….Om het belangrijk en leuk te maken. Zo’n boekje helpt mij dan. Als je het leuk vindt om mee te doen…via deze link vindt je het dagboekje dat ik heb aangeschaft…

If you stay positive in a negative situation, you win!

With love,

Marjolein

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.