-Je gaat het pas zien als je het door hebt- Johan Cruijf

“Mooi initiatief Marjolein, dat je een zesdaagse organiseert voor vrouwen die het niet goed genoeg syndroom te lijf willen gaan! Ik doe niet mee hoor, ik ben nml helemaal niet onzeker dus ik heb zo’n zesdaagse is niet nodig!”

HOH! STOP! Ff een misverstand uit de wereld helpen!

Vrouwen en (mannen) die zich herkennen in het “niet goed genoeg syndroom” zijn niet per definitie onzeker! Sterker nog….ik ontmoet de meest krachtige, succesvolle, zelfverzekerde mensen die ergens altijd een stemmetje hebben dat ze verteld dat ze niet goed genoeg zijn.

Vrouwen die volop in het leven staan, een carrière of eigen onderneming hebben, moeder zijn, partner zijn, kortom de vrouwen van nu, lopen toch vaak tegen hun eigen niet goed genoeg syndroom aan.

Dat stemmetje (of zoals ik het noem; mijn draak) wordt gevormd in je jeugd. Het is de stem van je ouders waarvan je alleen complimenten kreeg als je met een goed cijfer thuis kwam! Of de stem van de populaire meisjes van de lagere school waar jij net niet bij hoorde. Of de stem van je vader die als een malle stond te schreeuwen langs de kant van het voetbalveld.

Je wilde het goed doen voor hen! Je wilde de complimenten! Je wilde erbij horen! Want in de kern is dat we allemaal willen; we willen erbij horen.

–  De mens heeft 99 procent van zijn geschiedenis geleefd in groepen, waarin het van overlevingsbelang was erbij te horen. Als er ooit mensen waren die zeiden ‘Ik trek me niks aan van anderen’, dan zijn ze uit de groep gegooid en konden ze geen voedsel uitwisselen, niet gezamenlijk jagen en zich niet voortplanten. Zij zijn dus uitgestorven. Dat betekent dat wij met z’n allen het nageslacht zijn van mensen die erbij wilden horen, die graag een waardevol groepslid waren. Het verlangen naar bevestiging zit ingebakken in onze instincten, en het ego is het instrument dat alarm slaat als die bevestiging uitblijft of we worden afgewezen.- (Roos Vonk)

Het stemmetje in jouw hoofd is een eigen leven gaan leiden en soms is hij vervormd. De stem kan je aansporen om nog harder je best te doen, nog harder te werken of het stemmetje houdt je juist klein.

  • “Doe maar niet, dat kun jij toch niet” (hierdoor steek je niet je kop boven het maaiveld uit en loop je niet het risico er niet meer bij te horen)
  • “Lever deze presentatie nog maar niet in, hij is nog niet perfect” (want door perfectie kreeg jij vroeger thuis waardering)

 

Het kleine meisje (of jongen) in jou is nog steeds op zoek naar de goedkeuring, waardering, liefde van ouders/vriendjes/ docenten.

In ieder geval heeft jouw stemmetje/draak de functie om te zorgen dat je erbij blijft horen! Hij beschermt je tegen afwijzing, één van de grootste innerlijke pijnen die we kennen.

Het stemmetje ontwikkeld zich tijdens de ontwikkeling van jouw bewustzijn. Deze ontwikkeling begint rond de leeftijd van 1,5 jaar, voor die leeftijd ben je je nog niet volledig bewust van jezelf.

Er is echt geen baby van 4 weken die zich druk maakt of de kraamvisite zijn trappelzakje dat hij aanheeft wel mooi vindt! Een baby ligt gewoon maar te zijn….boert in een volle kamer, poept rustig zijn hele luier vol als jij hem in je armen hebt. Er is nog geen bewustzijn van emoties als schaamte, trots of jaloezie.

Toen je je eenmaal bewust werd van jezelf en je emoties begon ook het proces van “erbij horen”. Toen kreeg je door dat bepaald gedrag van jou aandacht of juist geen aandacht opleverde. Toen leerde je dat, door jouw gedrag aan te passen aan de groep, (lees gezin, school, vriendjes) jij erbij mocht horen.

En deze aanpassing ben je blijven doen….ondertussen heel onbewust. Allemaal passen we ons aan om erbij te horen. We doen er alles aan om afwijzing te voorkomen.

Dus ja ook die succesvolle carrièrevrouw/man!

Ook die ontzettend zelfverzekerde manager!

En zelfs die mannen en vrouwen die heel hard roepen dat het ze niets interesseert of ze erbij horen of niet!

Erbij willen horen zit in onze genen, we doen het al eeuwen en eeuwen lang, het was de enige manier om te overleven. Daarbij speelt onzekerheid zijn geen enkele rol!

Soms kan de angst voor afwijzing en/of de behoefte om erbij te horen dermate grote vormen aannemen dat aanpassen aan de “groep” een manier wordt om emotioneel te overleven. Vaak heeft dit te maken van de mate van het gevoel van afwijzing of er niet bij horen in het verleden.

Deze afwijzing hoeft niet groots te zijn.

Voor mij was de afwijzing van mijn ballet juf, toen ik een jaar of 7 was, voldoende om nooit meer te dansen. Ik vertelde mezelf dat ik dat toch niet kon. En alhoewel ik het echt miste was de pijn van het gemis dragelijker dan het risico om weer afgewezen te worden.

En zo ontwikkeld zich door de jaren heen een gevoel dat jij niet goed genoeg bent om erbij te horen. Bij de één is dat een subtiel gevoel dat zich af toe aandient, bij de ander is dat een continu aanwezige stem.

Het je voortdurend je (onbewust) aanpassen aan de verwachtingen/gedragingen van de groep vreet energie. Dat is niet zo raar…aanpassen is een werkwoord en is heel hard werken. Je laat continu ander gedrag zien dan dat wat echt bij jou hoort! En daarnaast gebeurt het heel subtiel en vaak onbewust.

De prachtige uitspraak van Johan Cruijf is hier treffend…”je gaat het pas zien als je het door hebt!”

Ik ging het pas zien toen ik uitviel met een burnout en ineens zag ik het heel helder! Ik had me zo aangepast aan wat “men” van mij verwachtte, ik wou er zo graag bij horen dat ik helemaal leeg was en totaal kwijt was wie ik nu eigenlijk was. Ik had me jaren (totaal onbewust) aangepast om er maar bij te horen.

Pas toen ik leerde dat ik goed genoeg was zoals ik was kon ik het gevoel van erbij MOETEN horen langzaam loslaten.

Nog steeds wil ik erbij horen, maar dan wel bij mensen waar ik bij wil horen! Dat houdt voor mij in dat ik keuzes gemaakt heb. Ik pas me niet meer aan aan de groep waar ik in zit, ik kies de groep waar ik bij WIL horen en ben daar volledig mezelf! En als ik in een groep terecht kom waarbij ik me minder verbonden voel en/of waar ik me er minder bij voel horen dan vind ik dat nu oké en pas ik me niet meer krampachtig aan om er maar bij te horen.

Erbij willen horen is een universele behoefte!

Pas als erbij willen horen maakt dat jij je continu aanpast is het goed om te onderzoeken of dat wat jezelf vertelt allemaal wel klopt of dat het je draken zijn die je proberen te beschermen tegen de pijn van afwijzing.

En als dat zo is is de eerst stap leren dat je meer dan goed genoeg bent precies zoals je bent.

En dat is nou precies wat ik vanaf 9 april met nu ruim 50 vrouwen ga doen! Dit zijn krachtige vrouwen, powervrouwen die goed in hun vel zitten maar die wel voor eens en voor altijd willen afrekenen met dat sluimerende stemmetje dat hun vertelt dat ze niet goed genoeg zijn!

Meedoen kan nog steeds! We starten zondag 9 april!

Zes dagen knallen met z’n allen!

Warme groet,

Marjolein

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.