Uncategorized

Even if your voice shakes….

Al maanden houd ik me op de achtergrond. Al maanden vind ik van alles maar zeg ik niets. Niet omdat ik bang ben, maar omdat ik moe ben. Moe van de discussie, moe van de verdeeldheid, moe van de hardheid die zich heeft genesteld in de discussie en in onze maatschappij. Zwijgen is makkelijker, veiliger en rustiger. Ik heb geen zin meer in de discussie, ik heb geen zin meer in het keiharde oordeel, dus zwijg ik. Dus veer ik een beetje mee naar links en veer ik een beetje mee naar rechts. Ik doe mijn best om in het midden te blijven staan, me tussen de maatregelen door te laveren en weg te blijven aan uit het maatschappelijke verbale geweld.

Ik doe mijn best om beide standpunten te begrijpen en zonder oordeel naar ieder standpunt te luisteren.

Tot nu……niet langer blijf ik zwijgen en enkel “ondergronds” mijn zorgen te uiten. 

Laat ik meteen mijn standpunt met je delen; mijn standpunt maar ook meteen mijn grootste zorg.

Ik ben tegen iedere vorm van uitsluiting van het normale maatschappelijke verkeer van groepen en/of individuen op welke grond dan ook. 

En juist omdat die uitsluiting nu dreigt in ons land, kan en wil ik niet langer zwijgen en vanaf de zijlijn blijven aanschouwen. Als ik ook maar 1 individu tot steun kan zijn of 1 iemand aan het denken zet door mijn stem te laten horen dan is het laten horen van mijn stem zinvol.

Dus met bevende stem laat ik me horen en doorbreek ik mijn maanden lange zwijgen.

Ik kan er eigenlijk heel kort over zijn. Nooit zal ik me neerleggen bij en meewerken aan uitsluiting van mijn mede-Nederlanders op welke grond dan ook. 

Ik stop met zwijgen…..al is het met een bevende stem…

Eigenlijk doe ik met deze blog enkel en alleen een appel op ieders medemenselijkheid. Ik kan en wil niet geloven dat er ook maar iemand is die het oke vindt dat er kindjes van 4 buiten in de kou door mama afgedroogd worden na de zwemles omdat mama het zwembad niet in mag. Ik kan en wil niet geloven dat er iemand is die het oke vindt dat er kindjes zijn die niet naar de intocht van Sinterklaas kunnen kijken omdat de intocht met zwart zeil afgeschermd is voor hen zonder de juiste toegangspas. Ik kan en wil niet geloven dat er iemand is die achter uitsluiting van zijn mede-Nederlanders is. 

Uitsluiting van groepen en/of individuen om welke reden dan ook heeft nog nooit iets goeds opgeleverd, het kent uiteindelijk alleen maar verliezers. 

Deze aanstaande tweedeling gaat wat mij betreft voorbij de wel of niet vaccinatie discussie. De 2G discussie gaat over wie we als maatschappij willen zijn, hoe we met elkaar omgaan en wat we bereid zijn op te geven voor “veiligheid”. 

Wij Nederlanders zijn een eigenwijs, ondernemend, ruim denkend, gastvrij en vrij volk. We maken onze hard voor de rechten van minderheden, zetten onze grenzen open voor hen die het in hun eigen land moeilijk hebben, we hebben een grote bek en zo mogelijk een nog groter hart. Dit is wat ons typeert, dit is wat ons al eeuwen groei en welvaart heeft gebracht. Dit is wat ons trots maakt op ons land. Laten we in godsnaam zorgen dat we dat niet verkwanselen voor een gevoel van schijnveiligheid. Vanaf dag 1 hebben we dit samen moeten doen, heeft de meerderheid van ons zich met passen en meten en af en toe een diepe zucht en wellicht de nodige weerstand, geprobeerd zijn bijdrage te leveren aan het indammen van deze pandemie. En nu scheiden onze wegen? Nu een bepaald percentage van ons ervoor gekozen heeft nee te zeggen tegen het prikje? Het prikje dat allesbehalve zijn grote belofte waarmaakt? Nu mogen zij het zelf uitzoeken? Voor mij onvoorstelbaar, onwerkelijk, onacceptabel en bovenal onmenselijk.

Ik realiseer me heel goed dat ik door deze blog geen grote impact ga hebben op de komende ontwikkelingen of de maatschappelijke discussie. Maar wie zwijgt stemt toe luidt een oud gezegde en ik stem niet toe, dus is zwijgen geen optie meer.

Voor mij is het helder, dit is niet de maatschappij die ik mijn kinderen en de evt generatie na hun gun…Dus doe ik wat ik kan en wat binnen mijn mogelijkheden ligt en dat is me uitspreken en mijn stem laten horen..

Ik wens je wijsheid, liefde en gezondheid toe de komende periode, we zullen het allemaal hard nodig hebben…

Liefs Marjolein

3 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.