Get inspired!,  Inspirerende filmpjes,  Persoonlijke groei

De zaklamp….

Vroeger gingen wij altijd kamperen, eerst als kind met mijn ouders en later als tiener met mijn vriendinnen. Met de trein naar Zuid-Frankrijk en dan 4 weken zon, strand en plassen in het pikkedonker…Want hoe leuk ik kamperen ook vond, dat gekloot met een zaklamp om in het donker je tent weer terug te vinden heb ik nooit wat gevonden. Op de een of andere manier struikelde ik altijd over een scheerlijn of stootte ik mijn teen tegen een haring. Die zaklamp verlichte immers maar een heel klein stukje van de omgeving waarin ik liep. Navigerend op een dunne lichtstraal liep ik dan van het toilethok terug naar mijn tent, me totaal niet bewust van wat er om mee heen in het donker allemaal gebeurde en/of stond. En hoe ik het probeerde te vermijden, op de een of andere manier ging het bijna altijd mis en viel ik al struikelend mijn tent weer in…

Vanaf medio februari dit jaar werd ik me bewust van een gevoel van angst dat langzaam aan onze maatschappij binnen kroop. Beelden van zingende Italianen op hun balkon terwijl ze in lockdown zaten druppelde binnen via social media. En steeds vaker gonsde het woord “corona-virus” rond. Stapje voor stapje merkte ik, eerst in mijn nabije omgeving, maar als snel in de hele maatschappij een angst voor dat onbekende virus ontstaan en de maatschappelijke roep om “maatregelen” leek per dag groter te worden. Als een soort verbaasde kabouter aanschouwde ik de rap veranderende maatschappij. Ik begreep totaal niet wat er gebeurde en kon me totaal niet identificeren met de angst die ik in rap tempo voelde toenemen. 

Het zit in mijn aard dat ik dingen moet kunnen begrijpen…ik heb een enorme nieuwsgierigheid naar het “waarom’? Omdat de wereld zo snel veranderde, de maatregelen over ons uitgerold werden, de angst maar toe nam en toe nam, nam mijn onbegrip ook snel toe. Ik snapte werkelijk niets van de angstwereld waar ik plotsklaps in terecht gekomen was. 

De eerste maanden ben ik me gaan vastbijten in het zoeken naar het waarom. Waarom gebeurt dit? Een wereld aan informatie die de reguliere media niet bereikt ging voor me open. Maar in plaats dat het me antwoorden gaf zorgde deze informatie voor alleen maar meer vragen. “Als dit de feiten zijn dan snap ik helemaal niet meer wat er gebeurd”  hoorde ik mezelf vaak denken.

Tot gisteren…gisteren kwam ineens een interview met Mattias Desmett voorbij. Mattias Desmett is professor klinische psychologie en heeft vanaf het begin van de corona crisis zich verdiept in de “waarom” vraag. Zijn centrale vraag was “Waarom leveren mensen zo makkelijk hun vrijheden in?” Voer voor mijn nieuwsgierige aard….Bijna een uur heb ik ademloos gekeken. Alle kwartjes vielen op zijn plaats….En het stomme is, ik wist dit al. Ik wist allang hoe groot de kracht van angst, groepsdruk en massavorming is. Maar goed, soms heb je even een zaklamp nodig om precies daar waar het antwoord zat het licht te laten schijnen…

Zijn conclusie? Massa-angst die is ontstaan en voor enorme bewustzijnsvernauwing heeft gezorgd. Bewustzijnsvernauwing zorgt op zijn beurt weer voor een verlaging van het rationele denken en een verlaging van het oordeelsvermogen. 

Ik ben mijn verhaal niet voor niets begonnen over mijn nachtelijke plas-avonturen. Ik moet de hele dag al aan het woord zaklamp denken. Zo zie ik wat er om ons heen gebeurd. De zaklamp wordt volledig op Cornona gericht en alles wat daarom heen gebeurd wordt niet meer gezien. 

Bewustzijnsvernauwing noemt men dat dus in de psychologie. Ik merk het ook in discussie rondom corona. Al het nevenleed wordt weg gebagatelliseerd. Alles maar dan ook alles moet wijken voor corona. En iedereen moet daar aan mee werken. Doe je dat niet, of stel je de maatregelen ter discussie, dan ben je a-sociaal. Je mag er zelfs geen “last” van hebben van al die maatregelen, want “het is nu eenmaal zo en we zullen wel moeten”. Maar of dat ook echt zo is, of  het ook echt moet, die vraag wordt nog weinig gesteld.

Ik zie mensen alleen in een auto zitten met een mondkapje op. Ik zie mensen geliefden (ouders, kinderen) niet meer knuffelen als ware ze een biologisch wapen. Ik zie mensen met plastic handschoenen een gedesinfecteerd winkelwagentje pakken. Ik zie een falend politiek beleid waarbij ze continu de hand boven het hand gehouden wordt, Sterker nog die fel verdedigd worden. Hoeveel fouten ze ook maken, hoe vaak ze ook roepen dat “je je bek moet houden” of dat je een “aso” bent. En ik begreep er niets van…ik begreep niet hoe we het zover konden laten komen….tot gisteren.

Ben je net als ik aan het zoeken, snap. jij de wereld om je heen ook niet meer zo goed, dan raad ik je dit interview van harte aan. Rustig & respectvol legt hij uit wat er precies nu in onze maatschappij gebeurt. Fascinerend, confronterend en soms ook wat beangstigend, want hoe we hier weer uit moeten komen weet hij ook nog niet zo goed…Maar goed, stap voor stap, eerst begrijpen en dan pas begrepen worden is altijd mijn motto….

Het heeft mij enorm geholpen om met nog meer liefde en compassie naar de mensen om mij heen te kijken….

En uiteindelijk is dat waarom ik hier op deze aarde ben…Begrijpen, leren, groeien, lief hebben en liefde delen…

Uiteindelijk zal de liefde altijd sterker zijn dan de angst…..dus wacht ik op het moment dat de zaklamp uit gaat omdat het weer licht is en we het geheel weer kunnen zien….

Blijf nieuwsgierig….

With love,

Marjolein

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.