Mens & Maatschappij,  Persoonlijke groei

7 Uur….

7 Uur

Kwart over 6 komt ze binnen. Gespannen. Eigenlijk weet ze het wel, ze weet allang wat ze gaan zeggen…de hele dag ging het nergens anders over. Maar toch…het gaat om haar baan, haar inkomen, haar passie, haar toekomst.

Gisteravond kwam ze even langs en terwijl ik me strak had voorgenomen vanavond niet naar de persconferentie te kijken, hoorde ik mezelf zeggen toen ze wegging; “Kom morgenavond maar even hier kijken meisje”. Vlak voor ze wegging las ik nml dat er vanavond gezegd zou worden dat de horeca dicht zou gaan en mijn hart ging uit naar haar en al die ondernemers en werknemers die al maanden lang zo hun best doen om te voldoen aan alle eisen die dit kabinet aan ze stelt. Het idee dat ze alleen in haar huisje haar toekomst in duigen zou horen vallen kon ik niet over mijn hart verkrijgen.

Dus is ze hier. En zit ik te schrijven, met mijn hoofdtelefoon op. Want hoeveel ik van haar houd, ik kan het niet meer aanhoren….

De hele dag ben ik verdrietig, mijn hart huilt voor al die mensen die op welke manier dan ook door deze crisis getroffen worden. Of dat in fysieke- of mentale gezondheid is. 

De hele dag lopen er tranen over mijn wangen en ik dank god op mijn blote knieën dat ik geleerd heb dat dat oke is. Dat ik dat niet weg hoef te moffelen. Dat ik verdrietig mag zijn. Mijn verdriet er laten zijn is de enige manier om weer ruimte te creeeren om er voor haar en anderen te zijn.

Ik houd vertrouwen, ik blijf geloven dat het een slechte film met een goede afloop is……

En terwijl ik dit schrijf loopt ze huilend voorbij…het hoge woord is gezegd. De vraag is of haar werkgevers dit nog een keer gaan redden en of zij na al deze ellende nog een baan heeft…

“Laat me maar even gaan mam.” Mijn sterke dochter, totaal uit het veld geslagen. 1 Van de velen die op welke manier dan ook de last dragen van deze crisis….

En ik? Ik raap de scherven weer op, zoals ik al doe vanaf het moment dat ik moeder werd. Ff huilen en weer doorgaan…

Blijvend verlangen verlangen naar en blijvend vertrouwen in een mooie toekomst….

HOPE; Hold On, Pain Ends

With love,

Marjolein

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.